Άφησα το θόρυβο γύρω μου να καταλαγιάσει λίγο, πριν σας απευθυνθώ από τα βάθη της καρδιάς μου. Mόλις μου δόθηκε μια πολύ μεγάλη τιμή που ούτε περίμενα και ούτε επεδίωξα. (Αλμπέρ Καμύ 19 Νοεμβρίου 1957)
Να μιλήσω για το δάσκαλό μας, τον Δημήτρη Χασάπη.
Η γνωριμία μας, με το Δημήτρη, ξεκίνησε πριν 13 χρόνια, όσα είναι και τα χρόνια των διήμερων. Τα συνέδρια υπήρξαν τόπος ανταλλαγής απόψεων και προβληματισμού, αλλά και σύνδεσμος. Μια ευκαιρία για συναντήσεις με ανθρώπους και γεγονότα. Κατά τη διάρκεια τους μάθαμε, αλλά κυρίως ζήσαμε και μοιραστήκαμε γνώσεις, ιδέες, συνασθήματα, δημιουργήσαμε δεσμούς. Κάθε συνέδριο ήταν αφορμή για κάτι καινούργιο, που μας πήγαινε παραπέρα σε σκέψεις προβληματισμούς αλλά και δημιουργία. Δεν ήταν μόνο αυτό που συνέβαινε μέσα στην αίθουσα, αλλά και έξω από αυτήν, όταν έπεφτε η αυλαία και περιμέναμε πότε να βρεθούμε να σχολιάσουμε τα όσα ακούστηκαν μέσα και έξω στους διαδρόμους, να πιούμε το κρασάκι μας, να χαλαρώσουμε, να αστειευτούμε και να σχεδιάσουμε την επόμενη συνάντηση.
Το πρώτο ξεκίνημα στο αμφιθέατρο του Διδασκαλείου. Εμείς τότε με την αγωνία των πρωτάρηδων, να διστάζουμε να εκτεθούμε και ο Δημήτρης πάντα δίπλα και πίσω μας, να μας ενθαρρύνει να συμμετέχουμε να μας υποστηρίζει επιστημονικά να μας ενισχύει ψυχικά.
Στη συνέχεια σαν φοιτητές του μεταπτυχιακού, γίναμε μια συνεκτική ομάδα, που πολλές φορές έτσι όπως είμαστε δεμένοι δίναμε αφορμή για σχόλια. Ατέλειωτες συζητήσεις, για νέες διδακτικές προσεγγίσεις, που άλλαζαν τη ματιά μας για τα μαθηματικά, αλλά μας άλλαζαν και σαν δασκάλους. Ο Δημήτρης δίπλα μας χαμογελούσε κρυφά που μας έβλεπε να ανοίγουμε τα φτερά μας, να αναζητούμε νέα πεδία στη γνώση, να αγωνιούμε για να τα κάνουμε πράξη. Και σαν τον ιδανικό δάσκολο του Καζαντζάκη «γινόταν η γέφυρα για να περάσει αντίπερα ο μαθητής του. Κι όταν πια του διευκόλυνε το πέρασμα, αφήνονταν χαρούμενα να γκρεμιστεί, ενθαρρύνοντας τον μαθητή του να φτιάξει τις δικές του γέφυρες».
Άλλοτε μέσα στις ωραίες αίθουσες του Νόησις και του Καποδιστριακού, και άλλοτε μέσα στα αμφιθέατρα του Διδασκαλείου και της Φυσικομαθηματικής το συλλογικό πνεύμα που κυριαρχούσε διαχεόταν στο συνεδριακό γίγνεσθαι. Κάθε συνέδριο με τη δική του φυσιογνωμία. Η βασική όμως ομάδα πάντα η ίδια. Καθένας στο πόστο του. Η ηρωική γραμματεία, με αρχηγό την Ελένη τη Γιαννακοπούλου, το Στέλιο στα βιβλία και τα υλικά, την Ελένη, την Μαρία, την Ελβίνα στις εγγραφές, την Ολυμπία στο ταμείο! Αξέχαστες μέρες!! Το κρασάκι του Κυριαζή και τα κέηκ στο Νόησις, το κυλικείο που κάναμε οι ίδιοι στη φυσικομαθηματική, η πολυτέλεια του Καποδιστριακού ήταν απλά μια ακόμη αφορμή για να έρθουμε πιο κοντά στον ΔΑΣΚΑΛΟ και ΑΝΘΡΩΠΟ Δημήτρη. Με την αμέριστη στήριξη και εμπιστοσύνη του ξέραμε όλοι, πώς ότι κι αν συνέβαινε θα ήταν δίπλα μας, στις όμορφες και δύσκολες στιγμές ανθρώπινα, ήσυχα και απλά. Δεν χρειάζονταν πολλά λόγια. Και μέσα από αυτή τη διαδρομή προέκυψε μια βαθιά φιλία που στηρίζεται στην εκτίμηση και τον σεβασμό.
Είναι από τους ανθρώπους που δεν κρύβεται, αναλαμβάνει όσα του αναλογούν, αλλά και πέρα από αυτά. Σαν άνθρωπο τον διακρίνει το δημοκρατικό ήθος, η ανιδιοτέλεια, η ακεραιότητα, η αξιοπρέπεια. Σαν δάσκαλο η αγάπη για τους μαθητές του, η ανθρωπιά, το ανοιχτό πνεύμα. Στη γνώση είναι ρηξικέλευθος, καινοτόμος ένας συνεχής μεταρρυθμιστής των εκπαιδευτικών μας πραγμάτων. Ξέρει να ανοίγει ορίζοντες και να βοηθάει τους μαθητές του να πάνε ένα βήμα μπροστά, ξέρει πότε να κάνει πίσω για να αφήσει τους μαθητές του να κάνουν τη δική τους διαδρομή.
Το 13ο διήμερο διαλόγου ξαναγυρίζει στην πόλη που ξεκίνησε, στη Θεσσαλονίκη. Είναι μια διοργάνωση από τους μαθητές στο δάσκαλό τους για να τον τιμήσουν για την συνεισφορά του στην μαθηματική γνώση και εκπαίδευση γενικότερα.
Δάσκαλε,
Καταλαβαινόμαστε τώρα
Δεν χρειάζονται περισσότερα...
Με αγάπη και εκτίμηση
Οι μαθητές σου.
Να μιλήσω για το δάσκαλό μας, τον Δημήτρη Χασάπη.
Η γνωριμία μας, με το Δημήτρη, ξεκίνησε πριν 13 χρόνια, όσα είναι και τα χρόνια των διήμερων. Τα συνέδρια υπήρξαν τόπος ανταλλαγής απόψεων και προβληματισμού, αλλά και σύνδεσμος. Μια ευκαιρία για συναντήσεις με ανθρώπους και γεγονότα. Κατά τη διάρκεια τους μάθαμε, αλλά κυρίως ζήσαμε και μοιραστήκαμε γνώσεις, ιδέες, συνασθήματα, δημιουργήσαμε δεσμούς. Κάθε συνέδριο ήταν αφορμή για κάτι καινούργιο, που μας πήγαινε παραπέρα σε σκέψεις προβληματισμούς αλλά και δημιουργία. Δεν ήταν μόνο αυτό που συνέβαινε μέσα στην αίθουσα, αλλά και έξω από αυτήν, όταν έπεφτε η αυλαία και περιμέναμε πότε να βρεθούμε να σχολιάσουμε τα όσα ακούστηκαν μέσα και έξω στους διαδρόμους, να πιούμε το κρασάκι μας, να χαλαρώσουμε, να αστειευτούμε και να σχεδιάσουμε την επόμενη συνάντηση.
Το πρώτο ξεκίνημα στο αμφιθέατρο του Διδασκαλείου. Εμείς τότε με την αγωνία των πρωτάρηδων, να διστάζουμε να εκτεθούμε και ο Δημήτρης πάντα δίπλα και πίσω μας, να μας ενθαρρύνει να συμμετέχουμε να μας υποστηρίζει επιστημονικά να μας ενισχύει ψυχικά.
Στη συνέχεια σαν φοιτητές του μεταπτυχιακού, γίναμε μια συνεκτική ομάδα, που πολλές φορές έτσι όπως είμαστε δεμένοι δίναμε αφορμή για σχόλια. Ατέλειωτες συζητήσεις, για νέες διδακτικές προσεγγίσεις, που άλλαζαν τη ματιά μας για τα μαθηματικά, αλλά μας άλλαζαν και σαν δασκάλους. Ο Δημήτρης δίπλα μας χαμογελούσε κρυφά που μας έβλεπε να ανοίγουμε τα φτερά μας, να αναζητούμε νέα πεδία στη γνώση, να αγωνιούμε για να τα κάνουμε πράξη. Και σαν τον ιδανικό δάσκολο του Καζαντζάκη «γινόταν η γέφυρα για να περάσει αντίπερα ο μαθητής του. Κι όταν πια του διευκόλυνε το πέρασμα, αφήνονταν χαρούμενα να γκρεμιστεί, ενθαρρύνοντας τον μαθητή του να φτιάξει τις δικές του γέφυρες».
Άλλοτε μέσα στις ωραίες αίθουσες του Νόησις και του Καποδιστριακού, και άλλοτε μέσα στα αμφιθέατρα του Διδασκαλείου και της Φυσικομαθηματικής το συλλογικό πνεύμα που κυριαρχούσε διαχεόταν στο συνεδριακό γίγνεσθαι. Κάθε συνέδριο με τη δική του φυσιογνωμία. Η βασική όμως ομάδα πάντα η ίδια. Καθένας στο πόστο του. Η ηρωική γραμματεία, με αρχηγό την Ελένη τη Γιαννακοπούλου, το Στέλιο στα βιβλία και τα υλικά, την Ελένη, την Μαρία, την Ελβίνα στις εγγραφές, την Ολυμπία στο ταμείο! Αξέχαστες μέρες!! Το κρασάκι του Κυριαζή και τα κέηκ στο Νόησις, το κυλικείο που κάναμε οι ίδιοι στη φυσικομαθηματική, η πολυτέλεια του Καποδιστριακού ήταν απλά μια ακόμη αφορμή για να έρθουμε πιο κοντά στον ΔΑΣΚΑΛΟ και ΑΝΘΡΩΠΟ Δημήτρη. Με την αμέριστη στήριξη και εμπιστοσύνη του ξέραμε όλοι, πώς ότι κι αν συνέβαινε θα ήταν δίπλα μας, στις όμορφες και δύσκολες στιγμές ανθρώπινα, ήσυχα και απλά. Δεν χρειάζονταν πολλά λόγια. Και μέσα από αυτή τη διαδρομή προέκυψε μια βαθιά φιλία που στηρίζεται στην εκτίμηση και τον σεβασμό.
Είναι από τους ανθρώπους που δεν κρύβεται, αναλαμβάνει όσα του αναλογούν, αλλά και πέρα από αυτά. Σαν άνθρωπο τον διακρίνει το δημοκρατικό ήθος, η ανιδιοτέλεια, η ακεραιότητα, η αξιοπρέπεια. Σαν δάσκαλο η αγάπη για τους μαθητές του, η ανθρωπιά, το ανοιχτό πνεύμα. Στη γνώση είναι ρηξικέλευθος, καινοτόμος ένας συνεχής μεταρρυθμιστής των εκπαιδευτικών μας πραγμάτων. Ξέρει να ανοίγει ορίζοντες και να βοηθάει τους μαθητές του να πάνε ένα βήμα μπροστά, ξέρει πότε να κάνει πίσω για να αφήσει τους μαθητές του να κάνουν τη δική τους διαδρομή.
Το 13ο διήμερο διαλόγου ξαναγυρίζει στην πόλη που ξεκίνησε, στη Θεσσαλονίκη. Είναι μια διοργάνωση από τους μαθητές στο δάσκαλό τους για να τον τιμήσουν για την συνεισφορά του στην μαθηματική γνώση και εκπαίδευση γενικότερα.
Δάσκαλε,
Καταλαβαινόμαστε τώρα
Δεν χρειάζονται περισσότερα...
Με αγάπη και εκτίμηση
Οι μαθητές σου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου